เครียดครับ ไม่อยากกลับมาบ้านเลย ก็ไม่ใช่ไม่ดีหรอกนะ แต่ว่างานมันเยอะมากเลย กลับมาบ้านผมไม่เคยจะได้ทำงานเลย ไม่ว่าผมจะงานยุ่ง เยอะแค่ไหน ที่บ้านก็ไม่เคยสน จะให้ออกไปข้างนอกจนได้ วันนี้ขนาดแม่ยอมให้อยู่บ้านทำงานที่ต้องทำแล้วนะ พ่อก็ยังให้ออกไปอีกจนไ้ด้ ไม่เข้าใจบ้างเลยหรอว่าตอนเรียนน่ะ มันไม่มีหยุดหรอก พออาจารย์เห็นกันว่าเป็นวันหยุดก็ถือโอกาสว่าสั่งงานไดุ้ทุกทีนั่นแหละ

เบื่อครับ อยู่หอผมได้ทำงาน ได้อ่านหนังสือมากกว่าอยู่บ้านอีก เดี๋ยวนี้ก็ต้องมานั่งใช้ notebook ของตัวเองทำงานทุกวัน พ่อก็ใช้ com นั่งแชทตลอดตั้งแต่ผมตื่นแล้ว จริงๆผมก็ตื่นเช้านะ ตื่นมาตั้งแต่ตีห้าก็ยังเห็นใช้อยู่้

เบื่อครับ จะให้ทำอะไรก็ทำตามเค้าว่านั่นแหละ เดี๋ยวจะหาว่าผมไม่เห็นความสำคัญอีกล่ะ ตอนจะเข้ามหาลัยจะไปอยู่หอก็ว่าเป็นลูกอกตัญญู นึกว่าผมหลับแล้วก็เข้ามาคุยกัน ผมตื่นขึ้นมาพอดี จะพูดอะไรก็พูดไม่ออกนะ แต่อยากจะบอกว่าเสียใจมาก ตอนนี้ถึงจะเรียนได้เกรดเยอะแค่ไหนก็คงทำให้พวกท่านพอใจไม่ได้หรอก ดีขึ้นก็เท่าเดิม ตกก็โดนด่า แค่นั้นแหละครับ แต่ว่า มีเวลาให้ผมทำอะไรบ้างล่้ะ

ตอนนี้ ผมจะเป็นบ้าอยู่แ้ล้วครับ...